Miž ziamloju i niebam naciahnuty lamki
z bałotna-zialonaj armejskaj tkaniny.
Na ich — birki z imionami. Jość i tvaja.
Upražysia! plačom navalisia! ciahni!

Ty — Kaśmičny Burłak!
Ciahnieš hetu płanetu vakoł jaje zorki.
Ty — ślapaja vaviorka
ŭ kole Sansary,
što abutaje ŭ humu ad БобруйскШины™

A kali ty nie zmoh adšukać svajoj lamki —
i biazradasna ciahnieš “čyjuśći čužuju”
i sumuješ-biaduješ, što niedzie “tvaja”
(Aksamitnaja Lamka, što daść tabie radaść
ad pracy i lochkaść, i “samapavahu”),
nie turbujsia — usio heta samapadman.
Lamki ŭsie — toj ža samy šurpaty brezent.
— Nu, a birki?!
— A birki mahli pierabłytać…

Pa sakretu skažu:
Zorki tož ciahnuć lamki
i varočajuć zornyja žorny halaktyk.
I halaktyki, kažuć, majuć Sansaru.
Tak pracuje Suśvietavarot-ruchavik.

Kali ciažka —
ŭjaŭlaj, što nia lamku ty ciahnieš,
a kiruješ, pryściohnuty “pasam biaśpieki”.