Ёсць у Вільні, на паўночным беразе соннага Нярыса, статуя - жанчына, што выпускае ў неба птушак.

“Як завецца гэтая скульптурная кампазіцыя?” - спытае які-небудзь турыст. “Першыя ластаўкі” - адкажа яму хтосьці з мясцовых, чамусьці схаваўшы пры гэтым сумны позірк. І ніхто не скажа іншаземцу, што гэта сама Вясна, і што яна можа падарыць сапраўдны цуд…

Неяк так ужо атрымалася, што ў літоўскай мове веснавыя месяцы маюць імёны птушак:

сакавік - kovas - грак
красавік - balandis - голуб
травень - geguže - зязюля

Як бачыш - для ластаўкі мес(я)ца не знайшлося. Але Вясна не пакрыўдзілася на людзей, якія пашкадавалі ёй і яе ластаўкам яшчэ адзін месяц. Наадварот, яна прыгатавала чароўны падарунак - кожнаму, хто яго захоча.

Калі ў першы дзень месяца гракоў (1.03) ты станеш туды, куды падае позірк Вясны і зазірнеш ёй ў вочы - атрымаеш дадатковы месяц - месяц Ластавак. Гэта будзе найшчаслівейшы з месяцаў твайго жыцця - поўны кахання, пяшчоты і радасці. Але гэтак будзе толькі месяц. Не пазней за апошні з яго дзён ты мусіш вярнуцца на тое самае месца - і зноўку сустрэцца вачыма з Вясной. Як толькі позіркі судакрануцца - ты вернешся ў той момант, з якога пачаўся месяц Ластавак - і жыццё, як сонны Нярыс, паплыве далей звычайным чынам - праз месяц Гракоў, месяц Галубоў, месяц Зязюляў. Паўтарыць месяц Ластавак нельга.

Што будзе, калі ня вернешся і уцячэш ад позірку Вясны? Ня ведаю. Паспрабуй.